Eπήγα

[Hippolyte Flandrin, 1837 - Jovem junto ao mar]

Eπήγα

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)


Fui

Não me manietei. Dei-me totalmente e fui.
Aos deleites, que metade reais,
metade volteantes dentro da minha cabeça estavam,
fui para dentro da noite iluminada.
E bebi dos vinhos fortes, tal
como bebem os denodados do prazer.

Konstandinos Kavafis (1913)

Tradução: Joaquim Magalhães e Nikos Pratsinis,
in KONSTANDINOS KAVAFIS, 25 Poemas, Cotovia, Lisboa, 1988

Tείχη

[Fabritius - Auto-retrato]

Tείχη

Χωρίς περίςκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Muros

Sem circunspecção, sem mágoa, sem pejo
grandes e altos em redor de mim construíram muros.

E fico e desespero agora no que vejo.
Não penso noutra coisa: na minha mente esta sina rasga furos;

porque tantas coisas havia a fazer lá for por ti.
Quando construíram os muros como é que não reparei, ah.

Mas nunca o estrondo de pedreiros ou som ouvi.
Imperceptivelmente cerraram-me do mundo que está lá.

Konstandinos P. Kavafis

Tradução: Joaquim Magalhães e Nikos Pratsinis,
in KONSTANDINOS KAVAFIS, 25 Poemas, Cotovia, Lisboa, 1988

Tα Παράθυρα

[Goya - O gigante]

Tα Παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξερει τι καινούρια πράγματα θα δείξει

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης



As janelas

Nestas salas escuras, onde vou passando
dias pesados, para cá e para lá ando
à descoberta das janelas. - Uma janela
quando abrir será uma consolação. -
Mas as janelas não se descobrem, ou não hei-de conseguir
descobri-las. E é melhor talvez não as descobrir.
Talvez a luz seja uma nova subjugação.
Quem sabe que novas coisas nos mostrará ela.

Konstandinos P. Kavafis

Tradução: Joaquim Magalhães e Nikos Pratsinis,
in KONSTANDINOS KAVAFIS, 25 Poemas, Cotovia, Lisboa, 1988

Eικών εικοσιτριετούς νέου καμωμένη από φίλον του ομήλικα, ερασιτέχνην

[El Greco - Retrato de dominicano]

Eικών εικοσιτριετούς νέου καμωμένη από φίλον του ομήλικα, ερασιτέχνην

Τελείωσε την εικόνα χθες μεσημέρι. Τώρα
λεπτομερώς την βλέπει. Τον έκαμε με γκρίζο
ρούχο ξεκουμπωμένο, γκρίζο βαθύ· χωρίς
γελέκι και κραβάτα. Μ’ ένα τριανταφυλλί
πουκάμισο· ανοιγμένο, για να φανεί και κάτι
από την εμορφιά του στήθους, του λαιμού.
Το μέτωπο δεξιά ολόκληρο σχεδόν
σκεπάζουν τα μαλλιά του, τα ωραία του μαλλιά
(ως είναι η χτενισιά που προτιμά εφέτος).
Υπάρχει ο τόνος πλήρως ο ηδονιστικός
που θέλησε να βάλει σαν έκανε τα μάτια,
σαν έκανε τα χείλη ... Το στόμα του, τα χείλη
που για εκπληρώσεις είναι ερωτισμού εκλεκτού.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης




Imagem de um jovem de vinte e três anos feita por amigo da mesma idade, amador

Acabou a imagem ontem a meio do dia. Agora
em detalhe a vê. Fê-lo com roupa
cinzenta desabotoada, cinzento escuro; sem
colete nem gravata. Com uma camisa
cor de rosa; aberta, para ver-se também algo
da beleza do peito, do pescoço.
O lado direito da testa quase por inteiro
cobrem-no os seus cabelos, os seus belos cabelos
(segundo o penteado que prefere este ano).
Existe o tom inteiramente hedonista
que ele quis dar quando fazia os olhos,
quando fazia os lábios... A sua boca, os lábios
que são para satisfazer apurado erotismo.

Konstandinos P. Kavafis

Tradução: Joaquim Magalhães e Nikos Pratsinis, in KONSTANDINOS KAVAFIS, 25 Poemas, Cotovia, Lisboa, 1988